تهران ۳۰ اردیبهشت ۹۶

از این همه شادی ملت، مگر میشه شاد نشد؟ از لبخند دکتر م سر کلاس؟ از استرس دور هم تو لابی؟ از قرار تئاتر شهر ساعت هفت و نیم؟

همه انگار یک شادیهایی تو دلشون داشتن که بهانهای برای بروز پیدا نمیکرد. خوشحالم که خیلیها رو امروز شاد دیدم. خیلیها که ندیده بودمشون جز غر زدن چیزی بگن حتی. کاش هیچوقت این روزها فراموشِ ما، نه! فراموش رییسجمهور منتخب نشه. مسئولیت خیلی خیلی بزرگیه که ببینی باعث خوشحالی یک عدهی زیاد آدم شدی. حفظ کردنش مسئولیته و تَکرارش!:دی هم همینطور. مسئول این همه بودن سخته! گودلاک ما و دولت باشه ^_^