دلم میخواد بمیرم وقتی میبینم که اون بچه سوری فریاد میزنه و من پشت لپتاپ نشستم فریادش رو لایک میزنم. آخ از این ناتوانی دستهای سیمانی. از اشکهایی که راه به جای نمیبرند. حتما این کار رو میکنم. باید فقط استیبل بشه وضعم. به جایی برسم که منطقاً نقطهای برای شروع باشه. کی پس اون روز میاد؟ آدمهای کوچیک با آرزوهای بزرگ رنجهای عمیقی تحمل میکنند که اگر برسم به این ویش لیستم اشکال نداره اصلاً این هزینهاشه.
برچسب:
نویسنده: سارا حسینی