真実 - واقعیت

genial، Powtoon، Slides Carnival اینها سایتهایی هستند که برای بستن اسلاید پیداشون کردم . قبلا از Prezi استفاده کردم و به نظرم هیجانانگیز اومد اما پیدا کردن اینها باعث یک هیجان وافری شده که دلم میخواد هر چه زودتر چوب خط ارایهام سر بیاد هر چند اگر بنا باشه بزرگترین ضعف من توی دنیا مشخص بشه اون همین ارایه دادنه. نه چون اعتماد به نفسش رو ندارم، یا دوست ندارم بلکه واقعیت اینهکه بسیار هم دوست دارم کلا از ارایه دادن چیزی که ازش لذت بردم تا حد مرگ ذوقزده میشم و این احتمالا ریشه در طبیعت حراف من داره! اما به همون دلیل قدیمی «لرزش دست» دلم میخواد که هیچوقت هیچ ارایهای به من واگذار نشه مگر در مقابل کسایی که بعد من رو قضاوت نمیکنند.

دیروز فلش همهی بچه ها شبکه و همهی بچههای سیستمها دست من بود که براشون کتابهای روش تحقیق و شبکه رو بریزم، ر که میخواست فلشش رو بگیره پرسید: «چرا دستت همیشه یه مقداری لرزش داره؟» دیدم که لو رفتم و بچهها فهمیدن این مشکل رو و خوبه که باز ر گفت و حتما الان همه متوجه شدن اما فقط ر هست که به روم آورده و وای چهقدر بده که نمیان بپرسن تا من بگم هیچ دلیل خاصی نداره و اصلا اونقدر زیاد نیست که متوجهش باشم و ... الخ. راحتتر بخوام بگم اینه که اولش خیلی ناراحت شدم. بلافاصلهاش این فکرم اومد که ر که گفت بقیه که نمیگن چی؟؟؟

کلاسهای استاد الف هم همینطور بود تابستون، یا قبلاها که خونه علم میرفتم، یا سر مصاحبهی زبان، باید هر جلسه به یک نفر یک توضیح مفصلی میدادم که چطور روند زندگم رو مختل نمیکنه و خفیفه و تنها با خستگی یا استرس شدت میگیره و علتش رو پیدا نکردم و چی؟ بله،بله، دکتر هم رفتم،آره، درست میگی، آزمایش هم دادم، نه! راستش هیچ علت مشخصی نداره و نه، تحت کنترل من نیست و غیره و غیره و غیره.

مامان معتقده اگر اینقدر میک عه بیگ دیل اوت آو ناثینگ نکنم و سعی نکنم برای همه توضیح بدم، درست میشه و پدر همین بار آخر بحث مفصلی رو باز کرده بود ازینکه چطور آدمها(با ذکر مثال) با جسارت بر چیزی که هستند و نیستند غلبه کردن و چیزهای تازه ساختن و اینکه هیچ چیزی نیست و فقط در ده دصد اوقات با استرس شدت میگیره و پس استرس نداشته باش اینقدر و ... اما من هنوز هم ازین یادآوری دیگرانی که چندان به من نزدیکی عاطفی هم ندارند، ناراحت میشم. تقصیر اونها نیست، حتما هرگز فکر نمیکنن که من ممکنه دلم نخواد در این مورد حرف بزنم یا توضیح بدم.

پ.ن : دوست داشتم عنوان واقعیت اجتناب ناپذیر باشه اما ژاپنیش چی میشه؟ خدا میدونه. احتمالا گوگل ترنسلیت(بلاتشبیه) هم بدونه اما غالبا در ترکیب بندی درست عمل نمیکنه. فلذا همینجوری بهتره.