یه دوست، یه لبخند

+ اتفاق جالب اینکه خانمی که همیشه رو به روی من میشینه و هفتهی پیش گفتم که با لبخند نامعلومش برام عزیز شد، الآن دوستم هست! وسایلم رو جا به جا میکردم که برم سالن پایین اومد گفت: ببخشید میشه پایین هم کنار هم بشینیم؟ و من خندیدم که چرا؟ و بعد هر دو خندیدیم و توی راه کمی حرف زدیم، بعد سالن پایین وسایلمون رو کنار هم چیدیم و به همین سادگی دوست شدیم اصلاً از قبل هم انگار دوست بودیم. ممکنه بقیه فکر کنن دلیلش هر چیزی هست اما من مطمئنم رازش همون لبخندش بود و اینکه من متوجه لبخندش شدم. گفته بودم که اون لبخندهای معطوف به هیچکجا، پر از اطمینان بود. لبخندهای آدما هیچوقت دروغ نمیگن. ^_^