حالا بشین، پاشو، بخند*

چرا هیچکس راحت نمیخنده؟ راحت از ته دل ینی! اینجوری که صداش رو بشنون، اینجوری که یکی از شنیدن صداش دلش بخواد بخنده. حتی هر چی فکر میکنم آخرین باری که تو فیلمی هم دیده باشم یکی از ته دل بخنده؟! یادم نمیاد واقعاً! همه لبخند میزنن نهایتاً لبخندهای بزرگ میزنن. خیلی محافظهکاریه، ملاحظهکاریه. ازین مدرسهی تو کوچهمون حتی تو صبح گرم دم تابستون هم صدای جیغ زیاااااد و خندهی زیااااد میاد. آخ که قربون این بچهها!

* بچه بودیم. یه برنامه بود علیرضا خمسه میخوند. حالا بشین پاشو بخند/ دستات و وا کن و ببند :دی این بچهها منو یادش میندازن.