ارشد به مثابه زندگی

+ دکتر خیلی خوب بود امروز. خیلی راحت عین دو تا دوست باهم حرف زدیم. انگار یک بزرگتر عاقلتر بودن از من، همین! برام خاطره گفت. از دوران کودکی. آیه قرآن خوند و بهم گفت من میخوام بهت کمک کنم شرح صدر پیدا کنی. گفت میخوام پوست کلفت بشی برای اینکه ازت انتظار دارم آدم بزرگی بشی. گفت انتظار من از تو توانیه که میبینم در تو و تو خودت خرابش میکنی. گفت کارم خوب بوده و از ارائهام اونقدر راضی بوده که کاملترین نمره رو گرفتم و کلی حرفهای خوب دیگه که گفت اینها رو میگم برای اینکه همیشه یادت باشه. من هم گفتم که به نظرم چه استادی خوبه و مطالباتم از استادم چیه و گفتم که برای چی و با فکر انتخابم ایشون بوده و خیلی خوب همه چیز به خیر گذشت. آخرش من دوباره اعتماد کردم به دکتر. گفتم من خیلی دلسرد شده بودم نسبت به کارم و هیچ انگیزهای نداشتم. دکتر گفتن من میخوام اما که بیشتر تلاش کنی. گفتم تلاش میکنم برای اون بستی که شما میگید تغییر کنم اما توی چارچوبهای خودم و چارچوبهای خودم رو تعریف کردم و توافق کردیم و این شد که قرار شد من به عنوان یک آدم بیست و چند ساله زنده بودنم رو با پوست کلفت شدنم به دکتر ثابت کنم. این یعنی بحث آگاهانه.

+ دکتر میگفت تعبیری هست برای دکتر بهشتی که میگفتن: بهشتی یک امت بود. این تعبیر رو خدا در قرآن تنها از ابراهیم داره. میدونی اما چرا بهشتی اینطور بود؟ برای شرح صدری که داشت. این خصوصیت آدمهای بزرگه. تو الآن رو میبینی من بعد فارغالتحصیلیت رو. فردا رو. میخوام که یاد بگیری این ابرو خم نکردنه رو.

+ دکتر یه بیت شعر خیلی معروف هم خوندن واسم در راستای اینکه بالاخره خوبه که اذیتت میکنم. قبول کردم دیگه، نه چون چارهای نداشتم حالا چون دلیل دارم برای قبول کردنم.

+ بعد احساسات من خیلی زیاده و بلده اساسا. اما یه بار با س سر این موضوع بحث میکردیم میگفت به نظرم این توی هر کدوممون یه جور نمود پیدا کرده توی من اینطور که مایلم تایید بشم. اون روز خیلی چهارتایی سر این موضوع بحث کرده بودیم نتیجه گرفته بودیم که باید تغییر کنیم. چرا نکردیم؟ چون هیچوقت پیگیر نشدیم یا اساساً تغییر ممکن نیست؟ کاش جواب این سوالها رو میدونستم. تلاش کردن؟ ازش واهمهای ندارم. حتی خوشم میاد. اما اگر بیثمر باشه چی؟ اگر نتونم؟ دکتر امروز میگفت برای من نمیتونمت معنی نداره. معنی نداره تو واقعیت هم؟ فکر کردن خوبه.