روزمرّات

+ «خانهی خودمان» رمان نوجوانان بود. من نوجوان نیستم اما به نظرم یکی از بهترین آثاری هست که به درد ما به اصطلاح بزرگسالها هم میخوره. دیروز تو راه تمومش کردم و درست اوج داستان لحظهای بود که داشتم از تهران کنده میشدم و اشکهام بیصدا و پر شتاب برای مرگ لین میریخت. تصویر خانوادهی ژاپنی یک تصویر گرم و صمیمی و پرگذشت بود. خانوادهای که با دست خالی و دل بزرگ، شکل خیلی خیلی نزدیکی به خانوادهی ایدهآل داشت. کتی داستان هم تصویر کاملی از یک آدم خیلی معمولی بود که قهرمانانه با شرایطش میجنگید. خلاصه اینکه عاشقش شدم! به معنای واقعی کلمه عاشق!