دعا

از نیمه شب گذشته و هنوز از بیرون صدای دسته میاد و صلواتهای متعدد. فردای هزار و چهارصد سال پیش الان از نگاه م خیلی غمانگیز و دردناکه. با حالتهای م دلم میخواد بلند گریه کنم. جز دعا و دعا هیچ تسلایی هم نیست و بعد این حالت بین خواب و بیداری، شفا هست خدا واقعا شفا هست؟ کاش میشد ساعتها بیدار بمونم و بعد یک نور سبز میتابید و کاش این نور سبز میتابید ... حتی نمیدونم چی هستم الان. نگران و مضطرب. امیدوار و متوکل یا فقط دلگیر. اولین بار نیست که آرزو میکنم کاش خدا با ما به وضوح حرف میزد. یک گروهی چیزی میساخت میدونستیم اونور خط خدا جواب میده. مگر میشه این همه پیام سین بخوره و هیچ پیامی نرسه؟ من اندازهی کوچکی خودم هم بزرگی خدا رو نمیفهمم. چرا اینقدر کوچیکم چرا؟