کارائوکه لازم داریم؟

میرن هر چی دلشون میخواد رو انتخاب میکنن، میخونن و یه امتیازی میگیرن. سنس میگفت بعضی وقتها این تفریحه و از خوشحالی میرن میخونن مثلاً یه عده که دوستن با هم میرن، یا بعد از کار همکارها با هم میرن، بعضی وقتا هم از شدت ناراحتی میرن بخونن که فراموش کنن!

تو فیلماشون هم همینجوریه. هونگ با مادرش رفته بود کارائوکه بعد اینکه کلی خوندن، همدیگه رو بغل کردن از ناراحتی زار زدن. بلند بلند. بدون اینکه مهم باشه کی چی فکر میکنه. حس کردم راحت شدن واقعاً. حس خوبیه. کامل همهی فکرهاشون رو داد میزنن خلاص میشن از دستش.

کلاً جالبه به نظرم همیشه اینطور میومده که ژاپنیها (کرهای ها رو نظری ندارم چون فقط از فیلمها میشناسم) آدمهای تو خود و آرومی هستن. اما کارائوکه همچین نمودی نداره اصلاً.

اگر ایران همچین آپشنی داشت شاید امتحانش میکردم. هر چند من با خودمم رودرواسی دارم ولی فکر میکنم حس رهایی از همه چیِ خوبی بده!