یکم -سفر همیشه رسیدن است و انتظار

+ وقتی که بالاخره مستقر میشیم ظهر شده به وقت اینجا. هوا خیلی گرفته است و مدام بارون میباره. دلم خوشه به این بارون. همه خوابیدن. من مثل دیشب بیدارم. کم خوابیدم. یا دعاهام رو میخوندم یا کتاب اون هم با نور کم سوی گوشی. وقتی بالاخره تمام شد تصرف عدوانی. هر چه قدر خوابیدم، خواب میدم «استر»م* و از اینکه رنج میکشم ناراحت بودم/ رنجشم برای استر به حدی بود که حس خفگی میکردم بعد از اتمام کتاب. (استر شبیه هیچکس نبود هرچند.) اما فکر میکردم باید تحمل کنم. یک ساعتی خوابیده بودم شاید که بیدارشدم. تشنهام بود و ساعت سه و نیم شب. هوا تاریک و همه ساکت. کورمال کورمال با چشمهای نیمه باز خودم رو رسوندم و از مهماندار یه لیوان آب گرفتم. نشستم و سرم رو چسبوندم به دریچهی پنجره که تا نیمه بازش کرده بودم و به تاریکی مطلق خیره شدم. حالا چشمم عادت کرده بود و ستارهها رو میدید. خوشحال بودم که استر نیستم. خوشحال بودم که خواب هم نیستم. خوشحال بودم که چیزهایی توی آسمون اینقدر روشنن. بالشت از پشت سرم برداشتم. دو تا بالشت رو گذاشتم رو هم و تکیه دادم به شونهام. آروم سر غزاله رو هل دادم رو شونهام و دعاهام رو خوندم همینطور هی ذکر هی ذکر. جای خوندم اخیرا که ذکر گفتن ذهن آدم رو بیدار نگه میداره. میخواستم ذهنم اینطور باشه. فکر کردم به کتابم. به اینکه نباید می خوندمش. به اینکه کجا هستم. به نفسهای خسخسدار بچهی پشت سرم، به دوست همکلاسی سابقم که ردیف جلوی من سردش شده بود و ملافه رو باز نمیکرد روش بکشه و همهی اینها رو می نوشتم توی ذهنم. همه رو!

+ ایرانیهای به مقصد رسیده با قبلیها قابل مقایسه نیستند. اینجا هیچ سایتی فیلتر نیست. این دو تا تفاوت عمده است که به چشم میخوره. دو تا گزاره که توی سر من میاد همزمان.

اذیت میشم میبینم به این آزادی غشغش میخندند و ازش صحبت میکنند. من احترام میذارم به این آزادی و از همهی جورواجوری مردم اینجا جدا لذت هم میبرم. اما شنیدن صحبتهای هم وطنهام و سطح شوخیهای رد و بدل شده مدااام حول این موضوع که چه قدر خفنیم که اینطوریم، اذیتم میکنه. بیرون بارون میاد. نگاه میکنم از پنجرهای که خیلی از ما دوره و لبخند میزنم. چه حالتی بهینه بود برای مردم؟ که ازین آزادی اینقدر ذوق نکنیم و و از نقطهی مقابلش اینقدر به سطحی بودن کشیده نشیم؟