حواشی یک روز معمولی

نشستم توی سایت که مثلا با بچهها درس بخونم اما اینجا واقعا همون حسی رو برام ایجاد میکنه که سایت شریف در ترم اول برام ایجاد کرده بود. زمان انگار داره تکرار میشه. کاش از یه جایی به بعدش هیچوقت تکرار نشه. تنهام خیلی تنها! دیروز بچهها بهم میگفتن انگار تو بزرگتر از مایی. احساس پسیری میکنم. نمیدونم این بازخورد خوبیه یا بد. اما شوخی هاشون برام خندهدار نیست. ازشون جدام. دورم و این فاصله کم نمیشه. کاش کمتر بود. کاش بیشتر میفهمیدنم. کاش بیشتر میفهمیدمشون. دوسشن دارم. میگن که دوستم دارن اما حس میکن مدوستشون نیستم. نه اونقدری که فاطمه دوستم بود یا سحر یا هدی. انگار همه داریم به یک چیز مشابه دستکم ده جور مخالف نگاه میکنیم. تنهام! خیلی تنهام! دورم خیلی دوووور!

دلم گرفته است! دلم عجیب گرفته است ...