مثل درخت پرتقال، نارنجی

+ امروز وقتی گزارشم رو دکتر بهم برگردوند و روش با خودکار سبز نیم صفحه غلطهام رو توضیح دادهبود، حال مادری رو داشتم که بهش گفته بودن بچهات چهقدر زشته. دلم میخواست بچهام رو بغل کنم بگم ازش محافظت میکنم و هیچکس حق نداره ازش ایراد بگیره. و در حالی که خودم قلبم شکسته است، بهش هی بگم اشتباه می کنن اون در واقع زیباترین بچهی دنیاست.

+ همیشه وقتی یه کار مهم سخت داشتیم فاطمه میگفت بریم بزنیم تو دهنش! الآن اونقدر کار دارم بزنم تو دهنشون که نگوو. در راس همه اینه که فاطمه داره میره(انشاالله) بالاخره روزی که ازش میترسیدم اما براش دعا می کردم رسیده انگار. هی ننویسم ازش چیزی رو عوض نمیکنه. کاش میشد زد تو دهن همهی رفتنای دنیا و همه چیز رو همیشه یک جور سیو کرد. کی گفته خستهکننده است؟ من خسته نمیشم. هیچوقت نمیشم. قول میدم که نشم. ینی هیچ راهی نداره؟

+ گفتم از ژاپن هم دلم گرفته؟ عین کسی که عشقش ناامیدش کرده باشه. به غزاله میگم، میگه حساب سیاست از مردم جداست. میگم که جداست ولی واقعیت اینه که کاش جدا نمیبود. مثلا اونقدر باید صدای حق بلند میبود که گوش سیاست کر میشد از حق. الان هیچ نقطهای از دنیا به نظرم قابل تحسین نیست.

بهش که فکر میکنم یک جایی ته قلبم خالی میشه انگار. برای اینه که رویای آدم نباید به زمان و مکان وابسته باشه. رویا باید روح باشه و سیال باشه، بچرخه و بگرده گاهی کوچیک بشه اندازه یه سنجاق گره بخوره به سینهی نوزادو وانیکاد ازش اویزون بشه، گاهی باید بزرگ بشه، بلند بشه و پله بشه تا بری بالا ازش، عقاب بشه تا پشتش پرواز کنی، اسلان بشه تا تو صورتت رو فرو کنی لای یالش و ملکهی نارنیا بشی ... رویا اینجوریه. رویا موج بزرگه، سونامیه میخوره به ساحل مردم میمیرن و روستا خراب میشه اما باز دوباره برمی گردن و روستا رو می سازن و دوباره ماهیگیرا میرن دنبال گرفتن ماهی، رویا میگه زندگی از مرگ قویتره، رویا میگه همهی ما حاصل تلاشهامون هستیم و همه تاثیرگذاریم...*** رویا اینجوریه. شکل هانیکا که میدوه و شادی میکنه، شکل اوشین که هر چی ببیشتر بهش سخت میگذره، بیشتر صبور میشه و بیشتر مهربون. رویا قهرمان بازی درمیاره، سخت تلاش میکنه، از کسایی که دوستشون داره محافظت می کنه، شاد و سبکبال و آزاده، از بیعدالتی بیزاره و با عقلش هم فکر میکنه ... حس میکنم الان ژاپن جلوم دو زانو نشسته روی زمین و دستاش رو گذاشته روی هم و پشت هم میگه : ごめんね و من جلوش همینجوری نشستم و میگم いええu3000 و هر دو سرمون رو انداختیم پایین و پشتمون خم و راست میشه فقط. در هر صورت من اینجوری کنار اومدم، اینجوری که فرهنگ از سیاست جداست، از مردم جداست از رویا هم جداست. توی این دنیا همه چیز جدا جداست هیچ پکیج کامل و بینقصی نیست.

** این قصهی موج بزرگ اثر پرل باکه در مورد یک روستایی تو ژاپن که بر اثر سونامی خراب میشه.

+ به خاطر اینه که تو خیلی بیشتر از بقیه احساس میکنی

ـ واقعا؟

+ به خاطر همین بیشتر عصبی و ناراحت میشی...خیلی سخته برات،اما احساس کردن چیزایی که بقیه نمیتونن حس کنن

موهبت بزرگیه

ـ تا حالا کسی اینجوری بهم نگفته بود همه فقط بهم میگن ضعیفی

+...حس کردن احساس مردم که خیلیا نمیتونن حسش کنن کاریه که فقط تو میتونی انجام بدی...

(دیالوگ مخاطبش من نیستم مسلما صرفا جهت هم حسی و اینکه خوشم اومد واقعا چون اینکه «تو ضعیفی» عین جملهای که شنیدم و هیچوقت فراموشش نکردم از بس که جویده من رو. شاید بخش دوم این حرف به من هم چسبید. تعریف قوت قلب بخشیه در هر صورت)

کاری هر کسی نیست تو ضعف بقیه قوت ببینی. دونقطهـلبخندی چیزی

+ عنوان به پست ربط داره. دل میخواد تا ربطش رو فهمید.